Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορικά Στοιχεία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορικά Στοιχεία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 7 Νοεμβρίου 2010

Η Εξέγερση του Πολυτεχνείου

Σε λίγες μέρες και συγκεκριμένα στις 17 Νοεμβρίου 2010, θα γιορτάσουμε  ένα μεγάλο ιστορικό γεγονός, που έμεινε στις σελίδες της Ελληνικής ιστορίας. Μία στιγμή, όπου τα γεγονότα τα οποία ακολούθησαν έφεραν πάλι την Δημοκρατία στη χώρα μας. Ας θυμηθούμε κάποιες από αυτές τις στιγμές:

" Η εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973 ήταν η κορυφαία αντιδικτατορική εκδήλωση και ουσιαστικά προανήγγειλε την πτώση της χούντας των Συνταγματαρχών, η οποία από τις 21 Απριλίου 1967 είχε επιβάλλει καθεστώς στυγνής δικτατορίας στη χώρα.

Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε στις 14 Φεβρουαρίου 1973, όταν ξεσηκώθηκαν οι φοιτητές της Αθήνας και συγκεντρώθηκαν στο Πολυτεχνείο. Ζητούσαν την κατάργηση του Ν. 1347, ο οποίος προέβλεπε την υποχρεωτική στράτευση όσων ανέπτυσσαν συνδικαλιστική δράση κατά τη διάρκεια των σπουδών τους. Η αστυνομία, παραβιάζοντας το πανεπιστημιακό άσυλο, εισήλθε στο χώρο του ιδρύματος, συνέλαβε 11 φοιτητές και τους παρέπεμψε σε δίκη με την κατηγορία της "περιύβρισης αρχής". Οι 8 καταδικάστηκαν σε διάφορες ποινές, ενώ περίπου 100 άλλοι αναγκάστηκαν να διακόψουν τις σπουδές τους και να ντυθούν στο χακί.

Επτά ημέρες μετά τα πρώτα γεγονότα του Πολυτεχνείου, στις 21 Φεβρουαρίου οι φοιτητές κατέλαβαν το κτίριο της Νομικής σχολής στην Αθήνα, προβάλλοντας τα συνθήματα "Δημοκρατία",  "Κάτω η χούντα", και "Ζήτω η Ελευθερία". Η αστυνομία επενέβη και πάλι, για να καταστείλει την εξέγερση, αλλά η βίαιη εκδίωξη των φοιτητών από το κτίριο της Νομικής ενίσχυσε ακόμη περισσότερο την αγωνιστικότητα τους.

Η εξέγερση που ξεκίνησε στις 14 Νοεμβρίου του 1973 επρόκειτο να αποτελέσει την κορύφωση των αντιδικτατορικών εκδηλώσεων. Το πρωί εκείνης της ημέρας οι φοιτητές συγκεντρώθηκαν στο προαύλιο του Πολυτεχνείου και αποφάσισαν την κήρυξη αποχής από τα μαθήματα, με αίτημα να γίνουν εκλογές για τους φοιτητικούς συλλόγους τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους και όχι στα τέλη του επόμενου χρόνου, όπως είχε ανακοινώσει το καθεστώς.

Ακολούθησαν συνελεύσεις φοιτητών στην Ιατρική και στη Νομική σχολή. Μάλιστα, οι φοιτητές της Νομικής εξέδωσαν ψήφισμα, με το οποίο ζητούσαν την ανάκληση των αποφάσεων της χούντας για τη διεξαγωγή των φοιτητικών εκλογών, εκδημοκρατισμό των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, αύξηση των δαπανών για την παιδεία στο 20% του προϋπολογισμού και ανάκληση του Ν. 1347 για την αναγκαστική στράτευση των φοιτητών.

Όσο περνούσε η μέρα άρχισαν να μαζεύονται ολοένα και περισσότεροι φοιτητές στο Πολυτεχνείο, αλλά και άλλοι που πληροφορήθηκαν το νέο. Η αστυνομία αποδείχθηκε ανίκανη να εμποδίσει την προσέλευση του κόσμου. Το απόγευμα πάρθηκε η απόφαση για κατάληψη του Πολυτεχνείου. Οι πόρτες έκλεισαν και από τότε άρχισε η οργάνωση της εξέγερσης. Το πρώτο βήμα ήταν η εκλογή Συντονιστικής Επιτροπής, στην οποία μετείχαν 22 φοιτητές και 2 εργάτες, με σκοπό να καθοδηγήσει τον αγώνα. Επιπλέον, δημιουργήθηκαν επιτροπές σε όλες τις σχολές για να οργανώσουν την κατάληψη και την επικοινωνία με την ελληνική κοινωνία.

Για το σκοπό αυτό άρχισε να λειτουργεί ένας ραδιοφωνικός σταθμός, αρχικά στο κτίριο του Χημικού και αργότερα στο κτίριο των Μηχανολόγων, με εκφωνητές τη Μαρία Δαμανάκη και τον Δημήτρη Παπαχρήστου. Επιπλέον, στο Πολυτεχνείο εγκαταστάθηκαν πολύγραφοι, που δούλευαν μέρα - νύχτα, για να πληροφορήσουν τους φοιτητές και τον υπόλοιπο κόσμο για τις αποφάσεις της Συντονιστικής Επιτροπής και των φοιτητικών συνελεύσεων. Συγκροτήθηκαν συνεργεία φοιτητών, που έγραφαν συνθήματα σε πλακάτ, σε τοίχους, στα τρόλεϊ, στα λεωφορεία και στα ταξί, για να τα γνωρίσουν όλοι οι Αθηναίοι. Στο Πολυτεχνείο οργανώθηκε εστιατόριο και νοσοκομείο, ενώ ομάδες φοιτητών ανέλαβαν την περιφρούρηση του χώρου, ξεχωρίζοντας τους ενθουσιώδεις και δημοκράτες Αθηναίους από τους προβοκάτορες.

Η πρώτη αντίδραση του δικτατορικού καθεστώτος ήταν να στείλει μυστικούς πράκτορες να ανακατευθούν στο πλήθος που συνέρρεε στο Πολυτεχνείο και να ακροβολίσει σκοπευτές στα γύρω κτίρια. Στις 16 Νοεμβρίου μεγάλες αστυνομικές δυνάμεις επιτέθηκαν εναντίον του πλήθους που ήταν συγκεντρωμένο έξω από το Πολυτεχνείο, με γκλοπς, δακρυγόνα και σφαίρες ντουμ - ντουμ. Οι περισσότεροι διαλύθηκαν. Όσοι έμειναν έστησαν οδοφράγματα ανατρέποντας τρόλεϊ και συγκεντρώνοντας υλικά από νεοανεγειρόμενες οικοδομές και άναψαν φωτιές για να εξουδετερώσουν τα δακρυγόνα. Αργότερα, η αστυνομία έκανε χρήση όπλων, χωρίς όμως να πετύχει το στόχο της, την καταστολή της εξέγερσης.

Ο δικτάτορας Παπαδόπουλος όταν διαπίστωσε ότι η αστυνομία αδυνατούσε να εισέλθει στο Πολυτεχνείο, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το στρατό. Κοντά στον σταθμό Λαρίσης συγκεντρώθηκαν τρεις Μοίρες Λ.Ο.Κ και μία Μοίρα Αλεξιπτωτιστών από τη Θεσσαλονίκη. Τρία άρματα μάχης κατέβηκαν από το Γουδί προς το Πολυτεχνείο. Τα δύο στάθμευσαν στις οδούς Τοσίτσα και Στουρνάρα, αποκλείοντας τις πλαϊνές πύλες του ιδρύματος και το άλλο έλαβε θέση απέναντι από την κεντρική πύλη. Η Συντονιστική Επιτροπή των φοιτητών ζήτησε διαπραγματεύσεις αλλά το αίτημα τους απορρίφθηκε.

Στις 3 τα ξημερώματα της 17ης Νοεμβρίου το άρμα που βρισκόταν απέναντι από την κεντρική πύλη έλαβε εντολή να εισβάλλει. Έπεσε πάνω στην πύλη και την έριξε, παρασέρνοντας στο διάβα του μια κοπέλα που ήταν σκαρφαλωμένη στον περίβολο κρατώντας την ελληνική σημαία. Οι Μοίρες των Λ.Ο.Κ., μαζί με ομάδες μυστικών και μη αστυνομικών, εισέβαλαν στο Πολυτεχνείο και κυνήγησαν τους φοιτητές, οι οποίοι πηδώντας από τα κάγκελα προσπάθησαν να διαφύγουν στους γύρω δρόμους. Τους κυνηγούσαν αστυνομικοί, πεζοναύτες, η Στρατιωτική Αστυνομία. Αρκετοί σώθηκαν βρίσκοντας άσυλο στις γύρω πολυκατοικίες, πολλοί συνελήφθησαν και μεταφέρθηκαν στην Γενική Ασφάλεια και στην ΕΣΑ.

Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση της Αστυνομίας, στις 17 Νοεμβρίου συνελήφθησαν 840 άτομα. Όμως, με την Μεταπολίτευση, αξιωματικοί της Αστυνομίας, ανακρινόμενοι, ανέφεραν ότι οι συλληφθέντες ξεπέρασαν τα 2.400 άτομα. Οι νεκροί επισήμως ανήλθαν σε 34 άτομα. Στην ανάκριση που διενεργήθηκε το φθινόπωρο του 1975 εναντίον των πρωταιτίων της καταστολής εντοπίστηκαν 21 περιπτώσεις θανάσιμου τραυματισμού. Ωστόσο, τα θύματα πρέπει να ήταν πολύ περισσότερα, διότι πολλοί βαριά τραυματισμένοι, προκειμένου να διαφύγουν την σύλληψη, αρνήθηκαν να διακομιστούν σε νοσοκομείο.

Ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος κήρυξε στρατιωτικό νόμο, αλλά στις 25 Νοεμβρίου ανατράπηκε με πραξικόπημα. Πρόεδρος ορίστηκε ο αντιστράτηγος Φαίδων Γκιζίκης και πρωθυπουργός της νέας κυβέρνησης ο Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος. Όμως ο ισχυρός άνδρας του νέου καθεστώτος ήταν ο διοικητής της Στρατιωτικής Αστυνομίας, ταξίαρχος Δημήτριος Ιωαννίδης, που επέβαλε ένα καθεστώς σκληρότερο από εκείνο του Παπαδόπουλου.

Η δικτατορία κατέρρευσε στις 23 Ιουλίου του 1974, αφού είχε ήδη προηγηθεί η τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Ο Γκιζίκης και ο αντιστράτηγος Ντάβος, διοικητής του Γ' Σώματος Στρατού, κάλεσαν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να επιστρέψει στην Ελλάδα για να επαναφέρει τη δημοκρατική διακυβέρνηση.

Πηγή: 

Τετάρτη 27 Οκτωβρίου 2010

28η Οκτωβρίου 1940


Στις 28 Οκτωβρίου 1940, ώρα 03:00 το πρωί, ο Ιταλός πρέσβης στην Αθήνα, μετά από εντολή του Μουσολίνι, μετέβη στην κατοικία του τότε Πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά και επέδωσε τελεσίγραφο. Σ' αυτό ούτε λίγο - ούτε πολύ, ο Ιταλός δικτάτορας ζητούσε να καταλάβει ο στρατός της Ιταλίας διάφορα στρατηγικά σημεία εντός της Ελλάδας, καθιστώντας την έτσι άλλο ένα προτεκτοράτο του άξονα.
Ο Ιωάννης Μεταξάς απέρριψε το τελεσίγραφο με την φράση "Λοιπόν, αυτό σημαίνει πόλεμο", θέση που εξέφραζε το αίσθημα όλων των Ελλήνων. Το ιταλικό τελεσίγραφο βρισκόταν σε πλήρη ακολουθία με τις ενέργειες τόσο της ναζιστικής Γερμανίας, όσο και της φασιστικής Ιταλίας, σε όλη την Ευρώπη και την Αφρική. Είχε προηγηθεί εξάλλου στις 15 Αυγούστου ο τορπιλισμός της Έλλης, ελληνικού πολεμικού πλοίου που βρισκόταν στο λιμάνι της Τήνου, από Ιταλικό υποβρύχιο, αλλά και η προπαγάνδα από ιταλικές εφημερίδες ότι ελληνικές δυνάμεις δρούσαν επιθετικά, στην ελεγχόμενη από τον Μουσολίνι Αλβανία.
Το πρωί της 28ης Οκτωβρίου ο Ιωάννης Μεταξάς απευθύνεται στον ελληνικό λαό μέσω του ραδιοφώνου. Στο διάγγελμα αυτό λέει:

"Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμή της. Μολονότι ετηρήσαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημάς να ζήσωμεν ως ελεύθεροι Έλληνες, μου εζήτησεν σήμερον την 3ην πρωϊνήν ώραν την παράδοση τμημάτων του Εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν και ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνηση των στρατευμάτων της θα ήρχιζε την 6ην πρωϊνήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρεσβευτήν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ' αυτό και τον τρόπο με τον οποίο γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος. Έλληνες τώρα θα αποδείξωμεν εάν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποία μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος θα εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά μας, και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών".

Στις 05:30 το πρωί, μισή ώρα πριν από τη λήξη του τελεσιγράφου, ο ιταλικός στρατός ξεκινάει την εισβολή. Το Γενικό Επιτελείο είχε σχεδιάσει την άμυνα από καιρό και ο Ελληνικός στρατός καταφέρνει να καθηλώσει τις ιταλικές μεραρχίες στην Πίνδο και στο Καλπάκι της Ηπείρου. Ο Ντούτσε (όπως έλεγαν χαϊδευτικά τον Μπενίτο Μουσολίνι) ήθελε να προελάσει πολύ γρήγορα στα Ιωάννινα και το Μέτσοβο, μα ο ιταλικός στρατός, τα τανκς και η ιταλική αεροπορία δεν τα έβγαζαν πέρα με τον Έλληνα τσολιά που πολεμούσε για την ελευθερία του.
Το πρώτο πολεμικός ανακοινωθέν της 28ης Οκτωβρίου που χαράχτηκε βαθιά στις ψυχές των Ελλήνων, είναι το εξής:

"Αι Ιταλικαί στρατιωτικαί δυνάμεις προσβάλουσιν από τις 05:30 ώρας της σήμερον  τα ημέτερα τμήματα προκαλύψεως της Ελληνοαλβανικής Μεθορίου. Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του Πατρίου Εδάφους".

Οι Έλληνες για άλλη μια φορά θα έδειχναν την αξία τους. Η αντεπίθεση της 14ης Νοεμβρίου είχε σαν αποτέλεσμα, στις 17 Νοέμβρη, την στροφή των Ιταλών σε υποχώρηση. Οι Έλληνες προελαύνουν και καταλαμβάνουν περιοχές στην Βόρεια Ήπειρο, όπως την Κορυτσά στις 21 Νοεμβρίου, στο τέλος του μήνα την Μοσχόπολη και στις αρχές Δεκέμβρη απελευθερώνονται το Δέλβινο, το Αργυρόκαστρο και Άγιοι Σαράντα. Αρχές Ιανουαρίου του 1941 οι Έλληνες κατέλαβαν την οχυρωματική θέση στην Κλεισούρα και οι Ιταλοί, 27 ολόκληρες μεραρχίες, υποχωρώντας έχουν φτάσει σε απόσταση 60 χλμ μακριά από τα σύνορα Ελλάδας - Αλβανίας.
Την άνοιξη του 1941, στις 9 Μαρτίου, ο Μουσολίνι ξεκινά την "εαρινή επίθεση". Ο ιταλικός στρατός με ενισχυμένες δυνάμεις (400 πυροβόλα, 12 μεραρχίες και 400 αεροπλάνα) και καλή οργάνωση καταφέρεται εναντίον των ελληνικών δυνάμεων. Μα η σθεναρή ελληνική άμυνα αναγκάζει τον Μουσολίνι να παραδεχτεί την ήττα της Ιταλίας στις 26 Μαρτίου 1941.